Ένα κύµα θυµατολαγνείας έχει διαδεχθεί τη θριαµβεύουσα ανθρωπότητα της νεωτερικότητας, την υπόσχεση του Διαφωτισµού για έναν κόσµο απαλλαγµένο από τη µοιρολατρία και τον φανατισµό. Παραδόξως, στην, κάποτε ηδονιστική, Δύση οι δοκιµασίες και οι οδύνες προβάλλονται πια σαν τίτλοι τιµής, από πλούσιους και φτωχούς, άντρες και γυναίκες. Αυτή η «διεκδίκηση της ιδιότητας του µάρτυρα» τροφοδοτεί, παράλληλα, τη ροπή προς τη µνησικακία και την αντεκδίκηση.Ακόµα και οι προνοµιούχοι και οι ισχυροί θέλουν να ανήκουν στην «αριστοκρατία του περιθωρίου», στη νέα αυτή κάστα των θυµάτων, υποκαθιστώντας, στην ου