Και να με συλλογίζεστε όταν είστε μόνος. Η σκέψη που θα μου στέλνετε με τον αιθέρα θα με βρίσκει στη μοναξιά μου, όπου κι αν είμαι, και θα με κάνει ευτυχισμένη. Αχ, μη με ξεχνάτε στιγμή, στιγμή... Κι εγώ δεν είναι στιγμή που να μη σας έχω στον νου μου. Είστε για μένα ο αέρας που αναπνέω και ζω… Ανώτερη, ιδανική, εξευγενισμένη είναι η αγάπη της δεκαοκτάχρονης και εντυπωσιακά όμορφης Θάλειας προς τον Ανάστη, τον αναγνωρισμένο ζωγράφο των Αθηνών, τον μποέμ τύπο με το προσεγμένο ντύσιμο, που τραβά τα βλέμματα στα σαλόνια των λογίων και των καλλιτεχνών. Όταν εκείνος θα αρχίσει να ανταποκρίνεται στ