Το Βυζάντιο κατέχει µια παράδοξη θέση στην ιστοριογραφία. Σε σχέση µε την αργή συγκρότηση των δυτικών κοινωνιών και µε τον τουρκικό µουσουλµανικό κόσµο, το Βυζάντιο εµφανίζεται ως µια προέκταση της αρχαιότητας στην οποία βάζει τέλος η πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Αυτή η ιδιαιτερότητα οφείλεται σε µεγάλο βαθµό στην πεποίθηση των ιστορικών της µεσαιωνικής περιόδου ότι η «φεουδαρχία» που χαρακτήρισε τη Δύση υπήρξε αποκλειστικότητα µιας Ευρώπης «καρπού των εισβολών», κατά την έκφραση του Μαρκ Μπλοκ.Ανατρέχοντας στην προέλευση αυτής της ερµηνείας, η Εβελύν Πατλαζάν προτείνει µια επανεξέτασ