Στη δίνη της δεύτερης νιότης

"Ξαφνικά είδαν δυο γλάρους που στα αφρισμένα κύματα έσμιγαν τα πουπουλένια τους φτερά κι έφτιαχναν φωλιά. Η καρδιά τους πλημμύρισε με δύναμη, έρωτα, αγάπη, χωρίς θλίψη καμιά, ήταν κι αυτοί πουλιά. Τον κρατούσε σφιχτά, γιατί κάθε φορά που απομακρυνόταν από την αφή του ένιωθε κενό. Λαχταρούσε το βλέμμα του για να μη βρεθεί στο σκοτάδι. Ήταν η δροσιά στην πηγή της ζωής της και ένιωθε επιτακτική την ανάγκη της προσοχής του, της αφοσίωσης και των χαδιών του. "