Όπου η Ζωή... στο Λευκό

“Και τα φτερά που έχει το πουλί το βαραίνουν, εκ πρώτης όψεως. Όμως χωρίς αυτά, δεν μπορεί να πετάξει.” Έρη Μαυρογιάννη Η Καλλιόπη καθόταν και σημείωνε στο ημερολόγιό της, στα τετράδιά της ή μουντζούρωνε ή ζωγράφιζε καρδούλες πληγωμένες. Το μυαλό της μπερδευόταν με τις σκέψεις της στο “ΙΣΩΣ” και την πραγματικότητά της. Έπειτα σταματούσε το γράψιμο, γιατί φοβόταν το μέλλον της να δει και το μέλλον των παιδιών της, δίχως τη μάνα τους. Ήταν ζήτημα υγείας. Όχι τίποτε άλλο. Το μυαλό της έπλαθε σενάρια. Πώς θα ήταν νεκρή. Πώς θα ήταν πριν από το νεκρή. Ποιους ανθρώπους θα ‘θελε να δει πριν πεθάνει.