Τέλη Οκτώβρη. Περασμένα μεσάνυχτα. Ξαγρυπνάς περιμένοντας τον δεκαοκτάχρονο γιο σου. Έχει αργήσει. Εκεί που κοιτάζεις από το παράθυρο, να τος, και συνειδητοποιείς ότι δεν είναι μόνος: πλησιάζει έναν άντρα, κι είναι οπλισμένος. Δεν το πιστεύεις όταν τον βλέπεις να το κάνει: ο αστείος, χαρούμενος έφηβος γιος σου σκοτώνει έναν άγνωστο, μπροστά στα μάτια σου, στον δρόμο έξω από το σπίτι σου. Δεν ξέρεις ποιον. Δεν ξέρεις γιατί. Ξέρεις μονάχα ότι ο γιος σου τώρα κρατείται, το μέλλον του συντρίμμια. Εκείνη τη νύχτα αποκοιμιέσαι απελπισμένη. Ώσπου ξυπνάς… …και είναι χθες. Κι έπειτα ξαναξυπνάς… …και ε