Η διαμόρφωση και η δραστηριότητα του Ανδρέα Κάλβου ως Ιταλού ποιητή σε συνδυασμό με την ανεπαρκή ελληνομάθειά του επικαθόρισαν τη γλώσσα και το ύφος των ελληνικών Ωδών του, αφήνοντας ανεξίτηλα ίχνη στον ιταλίζοντα χαρακτήρα τους. Το κατά τον Παλαμά «ιδιόρρυθμον και σχεδόν αυθαίρετον ένδυμα» του ελληνικού λόγου του Κάλβου οφείλεται στο γεγονός ότι ο ποιητής έγραφε ελληνικά αλλά σκεπτόταν ιταλικά. Το ανά χείρας βιβλίο επιχειρεί να ευαισθητοποιήσει τον μέσο πεπαιδευμένο αναγνώστη στην ιδέα ότι η έρευνα γύρω από τις ιταλικές επιδράσεις στις Ωδές δεν είναι υπόθεση που αφορά αποκλειστικά τους καλβι