Η Φιλοσοφία του Παρμενίδη παρουσιάζεται ως θεϊκή αποκάλυψη, ως αποκάλυψη μίας ανώνυμης θεάς που υποτίθεται ότι αποκαλύπτει στον Παρμενίδη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Το παράδοξο εδώ είναι ότι ο φιλοσοφικός λόγος παρουσιάζεται ως θεϊκή αποκάλυψη, δογματική δηλαδή και αναμφισβήτητη αλήθεια. Αυτό όμως συνιστά ουσιαστικά αναίρεση της ταυτότητάς του. Έτσι η πρόθεση του Παρμενίδη να δείξει μέσα από την ποιητική και συμβολική εικόνα του φανταστικού του ταξιδιού στη χώρα του φωτός την ανάγκη υπέρβασης της απλοϊκής γνώσης από την έγκυρη γνώση της φιλοσοφίας αποδεικνύεται, όσο και αν είναι κατανοη