Ανάμεσα στα δύο μεγαλειώδη ομηρικά έπη με τη μνημειακή τους έκταση και το απύθμενο ανθρωπολογικό τους βάθος αφενός και στις σωζόμενες τραγωδίες των τριών μεγάλων δραματουργών με τις αδιέξοδες και εξοντωτικές συγκρούσεις τους αφετέρου μεσολαβεί η αρχαϊκή λυρική ποίηση, με τη χορική ή τη μονωδική της εκδοχή, η οποία, κατά κύριο λόγο, έχει φτάσει έως τις μέρες μας αποσπασματικά, γεγονός που δυσχεραίνει σημαντικά την ουσιαστική γνώση και αξιολόγηση αυτού του γοητευτικού λογοτεχνικού είδους, που αποτέλεσε το υπόβαθρο του νεότερου ευρωπαϊκού λυρισμού, αν και ο τελευταίος εκκινεί από τελείως διαφορετ