Μυθιστόρημα ικανό να φωτογραφήσει τη λεπτομέρεια μιας εποχής μέσα στην πυρετώδη αστάθειά της, αλλά και ικανό να μας επιστρέψει τα χαρακτηριστικά μιας αμετάβλητης ανθρωπολογίας, τα Φαντάσματα αφηγούνται τη σύγχρονη εποχή σαν να την παρατηρούν από το παράθυρο ενός τρένου που βρίσκεται σε κίνηση: όπου η κοντινή σε μας αλήθεια διαλύεται μέσα σ’ ένα κουρνιαχτό από εμπειρίες, ενώ μακριά διακρίνεται το περίγραμμα, αξιοθαύμαστα ακίνητο, ενός κόσμου που συγκρούεται ανάμεσα στο ταλέντο και τη μετριότητα, την ατομική δημιουργικότητα και το συλλογικό πεπρωμένο, ανάμεσα στην αναρχία του ερωτικού πάθους και